Abel Tasman Coast Track - Westkust - Wanaka - Queenstown - Routeburn Track - Surprise! - Kepler Track

Ngaio Bay was hemels, maar het avontuur roept alweer. We moeten verder.

Het pad leidt ons naar het Abel Tasman National Park.

Een tropische kuststrook.

Langs een zwembadblauwe zee.

Met wuivende varenpalmen.

Zuiderse zandstranden.

En vreeswekkende krijgers.

Maar niets houdt ons tegen.

En de tocht gaat verder.

Verder langs de woeste westkust van het Zuidereiland.

Waar de zee wilder is.

De rotsen ruiger.

En de wind genadeloos.

In Hokitika houden we halt. Om voorraad in te slaan (denkt de een). Om ons lot te bezegelen (weet de ander).

We rusten uit, maar niet lang.

Ook hier ligt het gevaar op de loer.

Verder gaat het.

Langs de langzaam wegglijdende Franz Josefgletsjer.

Een wonderlijk zicht vanop afstand.

Maar verraderlijk van dichtbij.

Net als de Foxgletsjer.

Een ijzige schreef in een maanlandschap.

Dan ziet Lake Hawea er een stuk lieflijker uit.

Landinwaarts trekken we verder richting Queenstown.

Aan het glasheldere water van Lake Wakatipu. 

Maar het einde is nog niet in zicht.

Want we verlaten de weg (en ons nobel ros Willy) en wagen ons te voet verder.

Door donkere bossen.

Langs mossige wanden.

Over kabbelende bosbeken.

En gutsende bergstromen.

Voorbij een mysterieuze voorbode van wat er de volgende dag te wachten staat.

Maar zover zijn we nog niet. Eerst op zoek naar een geschikte plek.

Om de nacht door te brengen.

Want de volgende dag wandelen we de bergkam over.

Met nog meer watervallen.

En borrelende bergbeekjes.

Die zich kronkelend een weg door het landschap wringen.

We strompelen verder.

Hier en daar aangemoedigd door een zeldzame bergbloeier.

"Misschien is dit een goede plek om te lunchen?"

Het lijkt op een onschuldige vraag, maar er is een dieperliggend motief.

Een enkele vraag en een simpel tweeletterig antwoord later en ons lot heeft een nieuwe bestemming gekregen.

Een die ons beiden heel erg bevalt.

Wild bloesemende bergbomen begeleiden ons op het nieuwe pad.

En spectaculaire uitzichten bieden een glimps op onze volgende rustplaats.

Aan de oevers.

Van een magisch bergmeer.

In een canvas kasteel.

De volgende morgen priemt de zon al vroeg door het dichtbegroeide woud.

Terwijl felgekleurde alpenpapegaaien hun stembanden smeren.

De laatste nevelen trekken op.

En wij dartelen verder langs watervallen.

Op weg naar de volgende verrassing.

Een plek waar onze voeten, noch onze Willy ons heen kan brengen.

Een plek tussen zo'n onherbergzame kliffen.

Dat enkel de baren van de zee ons erheen kunnen leiden.

Doubtful Sound.

Een mysterieuze oase tussen de groene rotswanden.

Waar het diepblauwe oppervlak tal van geheimen herbergt.

In alle maten.

En soorten.

Want of het nu een sprong in het diepe of een dertigste verjaardag is, onbevreesd gaan we ook dit avontuur tegemoet.

In stijl en comfort.

Maar ook niet te veel, zodat we vroeg genoeg uit de veren kunnen.

Om dit niet te missen.

En met een zelfvoldane grijns nemen we afscheid van dit stukje paradijs.

Maar het geluk blijft niet aan onze kant. Er hangt iets in de lucht.

En hoewel de varens de regendruppels wel weten te waarderen. 

En de weg toch enkele kleine verrassingen achter de hand houdt.

Wij zien het toch liever zoals op dag twee.

En we zijn niet alleen.

Ook de alpenpapegaaien op de Kepler Track.

Houden zich schuil boven de wolken.

De zon doet haar best.

De bergtoppen rijzen langzaam maar zeker.

Door de wolkenzee omhoog.

Tot de sluier helemaal wordt opgelicht.

En we onze hachelijke tocht verderzetten.

Bergkammen overwinnen.

Genietend van het uitzicht en de natuur.

Veraf.

En dichtbij.

Maar bovenal genietend van elkaar.

Reizen is goed voor je persoonlijke ontwikkeling, werd ons langs alle kanten gezegd in de maanden voor ons vertrek. Jullie gaan helemaal anders terugkomen. 

Jaja, zeiden we toen, in onszelf denkend dat we helemaal niet gingen veranderen, dat we al erg tevreden waren met wie we waren en dat we gewoon even gingen reizen. 

Toen waren we echter nog geen vijf maanden weg van huis. Toen wisten we ook nog niet dat we bijna drie weken zouden WWOOFen in de paradijselijke (behoorlijk letterlijk te nemen) Ngaio Bay Ecostay B&B in French Pass, een uiteindje in de wondermooie Marlborough Sounds. En we wisten vooral nog niet dat we Jude en Roger zouden ontmoeten, een doodgelukkig, 68-jarig, voormalig hippiekoppel dat hun droom leefde. 

We wisten niet dat we vanuit een bad op het strand naar de duizenden sterren boven onze volledig tot rust gekomen hoofden zouden staren. We wisten evenmin dat we een onbeschrijfelijk mooie boottocht zouden maken met voormalige visser Roger. Of dat we onze eigen initiatieven zouden mogen uitwerken bij het opruimen van het strand. We wisten niet dat we zouden leren hoe je snel en efficiënt lakens strijkt, het best hout kapt en handig look versnijdt. 

We wisten niet dat we dolfijnen en zeehonden zouden zien passeren langs ons eigen strand, dat we tussen de vissen en pijlstaartroggen zouden zwemmen. We wisten noch dat we dagelijks heerlijk eten uit de tuin voorgeschoteld zouden krijgen, noch dat we talloze interessante gasten zouden ontmoeten. Of dat we een kippenren konden maken. 

Maar wat we vooral niet wisten toen we op 3 september op het vliegtuig stapten, was dat we hier door talloze gesprekken met Jude en Roger zouden leren over Het Leven. Over geluk en hoe je dat zelf maakt, ook al heb je geen rotte frank. Over vriendschappen en hoe intens die kunnen zijn na amper twee weken. Over het belang van onze familie. Over liefde en over hoe dat het enige is waar iedereen meer dan genoeg van heeft, zolang je maar bereid bent om het te delen. Over de dood en hoe je daar op een intens mooie en integere manier mee kan omgaan. Over leven in het nu in plaats van in het verleden of de toekomst. Maar vooral over hoe alles goed en ok is zolang het voor jezelf maar goed en ok is. 

En hoe evident of clichématig al die dingen ook mogen lijken, soms moet een mens er eens helemaal uitstappen om ze ten volle te beseffen. En zo zullen we op 15 juni heel misschien toegeven dat we mogelijks toch een beetje veranderd zijn. 

1. Hoe is het weer daar?

Tussen de 23 en de 32 graden. Weinig regen, af en toe bewolkt, veel zon. Zeldzame dagen met stortbuien. 

2. Wat voor werk doen jullie dan zoal als jullie WWOOFen?

Bomen, hagen en/of rozen snoeien, bijenkorven schilderen, houthakken (machinaal en manueel), labels op olijfolieflessen plakken, veel onkruid wieden, veel mulchen, stekjes nemen, hout verhakselen, weven, betonnen steunvoeten maken, brugjes over beken bouwen, gras afrijden, stofzuigen, brandhout verzamelen, ballustrades opblinken, zwembaden uitkuisen na een overstroming, planten planten, met een quad rijden (misschien niet bepaald een job), houten constructies allerhande maken, wol schiften en eten maken bijvoorbeeld. 

3. Wat is nu het mooiste dat jullie al gezien hebben?

We hebben eigenlijk nog niets lelijks gezien, maar Milford Sound in de gietende regen én daarna in de stralende zon, moet zowat het hoogtepunt geweest zijn. En toen kwamen we hier terecht. 

4. Waar staat er zoal op de playlist in de auto?

Schallen regelmatig door Willy's boxen (in willekeurige volgorde): albums en best of-playlists van Angus & Julia Stone, SOHN, Banks, Ludovico Einaudi, Caribou, Sigur Rós, Alt-J, Lana Del Rey, Thumpers, First Aid Kit, Bart Peeters, Nils Frahm, Lamb, Interpol, Patti Smith, Beyoncé, James Blake, Björk, TV on the Radio, Joni Mitchell, The Cure, Owen Pallett, Moderat, Lady Gaga, The War on Drugs, St. Vincent, R.E.M. en natuurlijk Lorde. 

5. Eten jullie wel gezond?

Behalve de vele taartjes en mogelijks iets meer chips dan goed is; ja! Overtuigder vegetariërs dan ooit (allebei, ja). Vers fruit en groenten zijn hier alomtegenwoordig. En we worden hier stilaan experts in éénpansgerechten (de jaloerse blikken van instantnoedelslurpende medekampeerders nemen we er met plezier bij).

6. Hoeveel onderbroeken hebben jullie bij?

Elk een tiental. En neen, die moeten we niet binnenstebuiten draaien. 

7. Hoeveel boeken hebben jullie al gelezen?

Pieter: 8,5
Tom: 8

8. Welke dieren hebben jullie daar al gezien in Nieuw-Zeeland?

- buidelratten (hier staat een"good possum" gelijk aan een platgereden possum, omdat die beestjes elke nacht 17000m2 vegetatie opvreten)
- dolfijnen

- pinguïns 
- zeehonden à volonté
- kiwi's (niet in het wild) en andere flightless birds
- allerhande papegaaien, parkieten en andere wel vliegende vogels
- pijlstaartroggen en andere grote vissen
- een hoop gigantische en lawaaierige insecten. En zandvliegen (huidig aantal bijzonder jeukende beten: 23 en 26).

9. Is het daar echt zo mooi als op de foto's?

Neen. Nog ontzettend veel mooier. 

10. Hoeveel kilometer hebben jullie al gereden met Willy?

Zo ongeveer 8451

11. Maken jullie echt nooit ruzie? 

Neen, we maken echt nooit ruzie.

12. Missen jullie België?

Absoluut niet. Wel een hoop mensen in België. En missen is goed om te beseffen hoeveel je van die mensen houdt. 

13. Komen jullie dan wel zeker terug?

Ja, ja en nog eens ja.