Het is zomer en wie zomer zegt, zegt festivals. Dus gingen we een dagje naar St. Jerome's Laneway Festival in Auckland om die surrealistische kerstervaring voorgoed uit te wissen en de zomerstemming helemaal te omarmen.

Het festival?
Een rondtrekkend festival met stops in Singapore, Melbourne, Sydney, Adelaide en Perth. Auckland (capaciteit 15000) was de tweede halte met een coole setting op de kade van de jachthaven en tussen gigantische silo's uit lang vervlogen tijden. 

De organisatie?
We zijn in Europa duidelijk behoorlijk verwend wat festivals betreft. Dat merkten we bijvoorbeeld aan de lelijke, kleine podia (de Cactus Cat Stage had even goed op de Parkfeesten in Sint-Niklaas kunnen staan) en de ellenlange rijen voor te weinig toiletten. De locatie maakte in dit geval wel het festival. 

Eten en drinken?
Het was geen Best Kept Secret, maar vooral ook geen Werchter. Weinig overprijsde brol dus, veel Aucklandse restaurants met een standje. Ook anders: dronken mensen werden zonder pardon buiten gesmeten (Werchter zou met die politiek al lang failliet zijn). 

Het publiek?
Aangezien er in héél Nieuw-Zeeland maar één deftig festival is dat op de koop toe maar één dag duurt, had iedereen duidelijk zijn best gedaan. Vooral jonge meisjes hadden duidelijk langer in hun kleerkast gekeken dan naar de affiche. Hier geen belachelijke onesies, supermanpakken, bandshirts (we nemen aan dat dat ene Limp Bizkit-t-shirt ironisch bedoeld was), ontblote bovenlijven of quotes op een stuk karton. Wat zagen we wel? Kurt Cobain leeft! Of althans zijn kapsel en kledingstijl. Verder: iédereen draagt een zonnebril, een al dan niet fashionable hoofddeksel, short/hotpants/hippiekleed en minimum één tattoo. Hip hipper hipst!

Ook opvallend: tegen het einde (22.30u!), was de meerderheid ofwel al naar huis ofwel volledig uitgeteld. Geen idee hoe een Kiwi (want andere nationaliteiten hebben we hier niet gezien) een Europees festival zou overleven. 

En euhm... muziek?
Princess Chelsea, één van de weinige Nieuw-Zeelandse acts, moest net als het publiek én haar stem nog wat opwarmen, dus ruilden we dat snel in voor Tiny Ruins. Opwarmen (of kabbelen) was ook hier aan de orde en het was pas lokale held Connan Mockasin die ons echt wakker kreeg, zij het nog steeds wat kabbelend. Connan zagen we even later nog eens opnieuw als vreemde achtergronddanser van Mac DeMarco, die een geweldige soundtrack voorzag bij deze 28 graden warme, zonovergoten dag. 

Zelf dansen deden we echter pas bij Jungle. Perfecte setting, perfecte set, te snel voorbij. Eerste hoogtepunt binnen. Dan Deacon bracht ons onder een gigantische betonnen silo vervolgens een trouwfeest op speed, maar Ariel Pink bezorgde ons de kater na dat trouwfeest. Ongestructureerd, arrogant, rommelig en onverschillig zorgde hij voor het dieptepunt van de dag. 

Daarna kon het enkel beter worden, al slaagden zelfs Angus & Julia Stone, die met hun laatste album al zo vaak door de boxen van de Willy schalden, er met een babbelend publiek en te luide bassen nog niet helemaal in. 

Op zoek naar meer dansbaar gerief trokken we naar Banks (nog een veel geziene gaste in de Willy). De diva is hier duidelijk populairder dan bij ons en de keuze voor een minipodium (letterlijk de laadbak van een camion) was dan ook onbegrijpelijk. Wanneer ze die vreselijke ballad 'You Should Know Where I'm Coming From' inzette, besloten we weer naar de silo te trekken om SOHN nog eens te bekijken. 

Zoals veel andere artiesten (de meeste bands geraken nooit in Nieuw-Zeeland wegens te ver en te weinig volk), was ook hij hier aan zijn proefstuk toe, maar na twee (nieuwe) nummers werd al duidelijk dat dit het hoogtepunt ging worden. Een uitbundig dansende en schreeuwende silo was het duidelijk met ons eens. 

Belle & Sebastian, voor het eerst in 19 jaar in Nieuw-Zeeland was zoals steeds een beetje als thuiskomen, maar wist ondanks grapjes, kwelende fans en puike strijkers niet echt te beklijven. 

In tegenstelling tot FKA Twigs, te oordelen aan de vele bedotte meisjes één van de grote namen hier. Het lief van Robert Pattinson bracht een behoorlijk indrukwekkende performance, waarbij ze onder het zingen door ook een al even indrukwekkend arsenaal buig- en strekoefeningen tentoon spreidde. Om over de visnetoutfit à la Cher nog maar te zwijgen. 

Tenslotte vroegen we ons nog af waarom we St. Vincent niet eerder ontdekt hebben (wat een wijf!) en wat iedereen zo geniaal vindt aan Flying Lotus. 

Deze portie livemuziek heeft ons alleszins (Pieter) en hopelijk (Tom) genoeg energie gegeven om door te kunnen gaan tot 19 juni. Best Kept Secret, here we come! Of toch bijna. 

Het is wat uit de hand gelopen. Willy heeft een lief. Wat begon als wat schattig bumpersnuffelen in Auckland is uitgemond in een hartstochtelijke achtervolging doorheen het halve (Noorderei-)land. 

Goldie reed nog maar net goudglanzend de garage uit en het was gebeurd. Willy's motortje ronkte als nooit tevoren bij het zien van deze voluptueuze schone. Een romance was geboren. 

Samen sjeesden ze op weg en wij konden niet anders dan het olijke duo volgen op hun romantische roadtrip. Gelukkig kwam Goldie samen met twee uiterst sympathieke, bekende gezichten uit het verre België. En terwijl onze vierwielers sensueel over het asfalt stoven, genoten wij met vieren van het landschap en het fijne weerzien.

Aan alle mooie liedjes komt echter een eind. In Wellington scheidden Goldie en Willy's wegen. Terwijl Goldie treurig naar haar parkeerplekje bij het verhuurbedrijf sjokte, reed Willy de stalen buik van de ferry richting Zuidereiland in.

Gelukkig voor ons hoefden we nog geen afscheid te nemen van de twee bekende gezichten uit België. Samen cruisen we nu door het Zuidereiland. En Willy heeft met Wodan de Vikingmobiel een nieuwe gezel. Ook al zal hij Goldie nooit vergeten.

De feestdagen doorbrengen zonder familie is toch niet helemaal hetzelfde. De kerstsfeer zat er al niet echt in (met dat zomerse weer hier) en het vooruitzicht om de Kerstdagen door te brengen in een vreemde, anonieme omgeving is ook bepaald nefast voor de feestvreugde. 

Gelukkig waren daar Ian en Pierre, onze gepensioneerde WWOOF-hosts die enkele jaren geleden het sneeuwerige Canada inruilden voor een enorme eigendom in het zonnige Te Horo. Met een olijfgaard, de meest uitgebreide maaltijden, een zwembad,een jacuzzi en een eigen 3D-cinema met een filmcollectie die zo goed als oneindig leek, probeerden ze (niet geheel onsuccesvol) onze feestdagen zo aangenaam mogelijk te maken. En hoewel ze ook nog eens allervriendelijkst waren, konden ze toch niet beletten dat we onze families echt misten tijdens deze vreemde periode. 

Gelukkig was daar het vooruitzicht van onze Belgische vrienden die naar ons onderweg waren om samen het nieuwe jaar feestelijk in te zetten. Ondertussen doorkruisen we het hele land met hen en hun gouden tank. Maar daarover later meer...

Gelukkig Nieuwjaar!